10 kwietnia, w MiPBP Ropczyce odbyło się spotkanie poświęcone pamięci Profesora Józefa Miąso (1930 – 2025) pt. A SERCE ZOSTAŁO W WITKOWICACH. Zgromadziło uczonych, radnych RM, dyrektorów szkół, przedstawicieli instytucji, rodzinę i znajomych śp. Profesora, czytelników oraz młodzież ropczyckiego Liceum Ogólnokształcącego
Dzieciństwo śp. Profesora - jako świat zapamiętanych wartości przedstawiła Agnieszka Szela dyrektor MiPBP w Ropczycach.
Prelekcję ph. Profesor Józef Miąso – szef, którego nie zapomnę – wygłosił dr Wojciech Grzelecki - dyrektor generalny Agencji Szkolenia i Promocji Kadr w Warszawie.
Burmistrz Ropczyc Kazimierz Moskal podziękował Małżonce śp. Profesora – pani profesor dr hab. Teresie Zaniewskiej za cenną współpracę z ropczycką biblioteką, zaś organizatorom i zgromadzonym za kultywowanie ponadczasowych wartości - które, szczególnie ze względu na wychowanie młodego pokolenia są bardzo potrzebne i ważne.
Nie zabrakło wspomnień i wypowiedzi zaproszonych gości: głos zabrała także prof. dr hab. Janina Kamińska kierownik Katedry Społecznych i Kulturowych Kontekstów Pedagogiki Uniwersytetu Warszawskiego, opowiadając o wieloletniej współpracy z Uczonym oraz Jacek Magdoń - historyk, radny Sejmiku woj. podkarpackiego. Profesor dr hab. Teresa Zaniewska podziękowała za kultywowanie pamięci o Mężu, jego osiągnięciach naukowych na rodzinnej ziemi.
Wydarzenie uświetnił występ ulubionej przez Profesora - Kapeli Rodzinnej Kurasie z Lubziny, Marietta Piecuch – pracownik filii bibliotecznej w Witkowicach - która opiekuje się grobem śp. Profesora - zaśpiewała Jego ulubioną piosenkę: Dzieci Pireusu. Na zakończenie - lek. weterynarii p. Andrzej Wojtuś zagrał na harmonijce ustnej melodie, które wykonywał m.in. dla Ojca św. Jana Pawła II oraz Profesora Józefa Miąso.
Profesora Józefa Miąso ukształtowała ziemia rodzinna z jej tradycjami, dom rodzinny, nauczyciele i profesorowie, których zawsze wspominał z wielkim sentymentem, szacunkiem i wdzięcznością. Z domu wyniósł rzetelność, pracowitość i ambicję oraz odporność na przeciwności losu, które to cechy charakteryzują Jego drogę do wykształcenia i przebieg kariery naukowej. Przyczyniły się też do osiągniętych sukcesów, autorytetu i mistrzostwa. Jego biografia jest wyjątkowa i typowa zarazem, jak wiele życiorysów Polaków tego pokolenia, którym los przynosił wielkie zagrożenia, ale także wielkie życiowe szanse. Profesor był niezwykle uczciwy i bardzo skromny. Dobrze rozumiał młodzież, był wrażliwy na ludzkie potrzeby i kłopoty finansowe. Zawsze chętnie służył radą i pomocą.
